Boeren laat die koeien gaan, geef óns het graan

Wij mensen zijn sociale dieren zoals olifanten die voor elkaars kinderen zorgen, of zoals apen die vlooien en spelen met elkaar en aan een arm in de boom hangen en cool rondkijken of zoals de tuimelaardolfijnen, die al zwemmend een stukje zeesla met de neus opgooien en het dan precies met hun staartvin weer opvangen. Zij weten ook wel dat ze er met dat lichtgroene blad heel aantrekkelijk uitzien. We zijn zoals bijen, goed volk, met gemeenschapszin, ieder individueel in staat het persoonlijk belang te overstijgen.

Bij de kaasboer in Nieuwerkerk. Ik zeg: neen de kaas gaat zo wel mee… dat plasticje kan erom blijven. Verkoopster: dit plasticje? niet even inpakken, extra papiertje? Ik: niet nodig, beter zo, beter voor de vissen…V: dat is wel beter ja, mijn oom zegt dan ja..duh.. als ze in China gewoon doorgaan met de oceaan vol te gooien met plastic wat zouden wij dan….. Ik: ja dat vind ik nou zo kinderachtig, dat is zoals vroeger op de lagere school: ‘maar juf zij doet ‘t ook….’. Laten we warm lopen voor onze planeet. Als wij willen dat onze kinderen in 2050 nog toekomst hebben, moeten wij: vaders/moeders/opa’s/oma’s/ooms/broers/tantes/zussen/nichten/neven/stiefmoeders/stiefvaders/ halfbroers en halfzussen de verantwoordelijkheid nemen voor de manier waaróp we leven. Niet wachten tot alle vaders/moeders/opa’s/oma’s/ooms/broers/tantes/zussen/nichten/neven/stiefmoeders/stiefvaders/ halfbroers en halfzussen in China het ook doen. Gewoon hier beginnen, op SchouwenDuiveland. Laten we posten voor de supermarkten, waar we klant zijn en met velen ook koning zijn. Ik wil geen blauw plastic om de champignons. Geen plastic potje voor de basilicum.

Overigens een goeie actie van de redactie van de Wereldregio te pleiten voor gratis openstelling van de dorpshuizen. Compenseer daarvoor dan wél de beheerders. Verenig jezelf, bel elkaar op en loop de dorpshuizen binnen. Ga de straat op, nodig een blaaskapel uit en loop voorop met spandoeken. Zet het gemeentehuis in Zierikzee open voor de bewoners. Heb compassie voor uzelf en kom in actie. Laten we de aarde nog een kans geven. Laten we de dieren nog een kans geven. Laten we onszelf nog een kans geven. Laten we bijeenkomen op de burelen van deze krant. Laten we persberichten schrijven. Laten we zeggen wat we op ons hart hebben, wat we nodig hebben om in harmonie te zijn. We geloven in ons vermogen onze angst op de arm te nemen, onze boosheid te kalmeren. Laten we onszelf omarmen, laten we onze kunstenaar naar voren schuiven.

Ik wil zo graag in actie komen en úit deze geestelijke verlamming.

U ook?

Deze tekst is verschenen als column in Wereldregio (week 46, 2019)