Homo sapiens, wijs of onwijs

Stop met het krijgen van kinderen. Alleen mensen die van zichzelf houden zouden nog kinderen mogen krijgen. Bent u niet zeker van uw eigen geluk? Neem dan bv een kind van een ander onder uw hoede. Geef dat kind daarmee een grotere kans uit te groeien tot diegene waartoe ze in staat is. Ondersteun dat, ook al is het niet uw eigen gebroed. Laten we de nieuwe kinderen van de Homo Sapiens de vreugde meegeven van een onbelast bestaan. Laten we de kinderen die nog geboren worden overlaten aan volwassenen die de verantwoording willen nemen voor hun eigen geluk. Alleen dán kunnen we ook voor het geluk van zo’n prachtig nieuw mensenkind zorgen. En juist omdat we het zo moeilijk vinden van onszelf te houden stel ik het volgende voor: we stoppen met nieuwe kinderen te verwekken. Mocht het dan toch eventjes mis gaan laten we ze dan in een heel vroeg stadium aborteren. Laten we het moeder- en vaderschap in ieder geval niet in een roes op ons nemen. Het is niet iets om luchthartig over te doen. Kijk om u heen en zie de ontelbare kinderen die hunkeren naar ondersteuning. Ondersteuning voor hun speelse geest, hun inventiviteit, hun nieuwsgierigheid, hun moed, hun vertrouwen. Verenig u met hun lef, hun moed, hun oorspronkelijkheid, hun geestigheid, hun vermogen om verandering aan te brengen in hun zelfbeeld. Ondersteun bij uw kind wat er in potentie is. Sapiens kinderen zijn tot onvoorstelbare zaken in staat. Wees niet bang, ook al loopt u gevaar dat ze wat intelligentie, creativiteit, compassie en inlevingsvermogen betreft boven u uitgroeien. Zij zijn het die moeder aarde bij moeten houden. Het kan zijn dat moeder aarde voor zichzelf gaat zorgen op een manier die ons voorstellingsvermogen ver te boven gaat.

Laten we stoppen valse ideeën in het hoofd van kinderen te prenten. Zoals “Sapiens is slechts gericht op eigenbelang”. Nee dus. We zijn als besten in staat ons in elkaar te verplaatsen. In elkaars gezelschap zijn vinden we heerlijk. Alleen gelaten met onszelf komen de hersenspinsels. Dan starten we het spel “zoek de verschillen”. Zodra we bij elkaar zijn, elkaar in de ogen kijken, verdwijnen de gedachtenkronkels. Ook kent Sapiens een goede manier om met existentiële nood om te gaan. Het herbeleven van heel vroege gelukservaringen. Dat biedt stevigheid, biedt grond als de bodem wegzakt. Zoek ze op, benoem ze, herdenk ze. De stem van mijn vader, de geur van gekookte melk, ‘t ingekuilde gras, de adem van mijn moeder, ‘t besneeuwde hek bij ‘t stationnetje Voorburg, liggen in ‘t warme gras met insecten die zoemen, een mondhoek na ‘t glimlachen, de geur van warme lucht na regen.…

Deze tekst is verschenen als column in Wereldregio (week 3, 2020)